Over ‘hoog in spanning’, incidenten en fixaties

Eind van de middag. Waar kantoortijgers zich klaarmaken om naar huis te gaan, start voor Mariken Houtzager de dienst. Zij is als Arbeid-Wonen-Coördinator tot vanavond 22.00 uur verantwoordelijk voor het reilen en zeilen op het terrein van Het Hietveld. 

Op Het Hietveld staan zes huizen waarin (jong)volwassenen en ouderen met een lichte tot matige verstandelijke beperking wonen. Ze hebben een intensieve zorgvraag, complexe gedrags- en bijkomende psychiatrische problemen. Een zeer complexe doelgroep dus, die ad hoc extra ondersteuning nodig kan hebben. 

Zo draagt heeft ieder huis een begeleider met pieper. Bij een incident vormen zij het team dat ingrijpt. Onder leiding van Mariken. Mijn nieuwsgierige ik hoopt dat er tijdens deze dienst een incident zal plaatsvinden, maar mijn conflictvermijdende kant wil het liefst wegduiken. Het zou ook een erg beangstigende situatie kunnen zijn. 

Mariken krijg je echter niet zo snel van haar stuk. Ze krijgt ontspannen de overdracht van haar collega uit de dagdienst: ‘een cliënt is weggelopen tijdens de dagbesteding, er was een fittie tussen twee waarvan één waarschijnlijk onder invloed, de politie is nog ingeschakeld en oh ja, we moeten nog de telefoonnummers opslaan in de nieuwe telefoon’. Tussendoor worden nieuwtjes uitgewisseld over opbloeiende liefdes tussen twee cliënten: ‘hoewel hij gister nog op een ander verliefd was’. De overdracht gaat in razend tempo. ‘Conclusie: geen bijzonderheden’, lachen ze.

Mariken wil net gaan bijlezen over de cliënten, als haar telefoon gaat. Verzoek om assistentie. Een cliënt kan niet goed omgaan met verandering van begeleider en ‘zit hoog in spanning’. Mariken zet er de pas in: ze weet niet welke situatie ze aan zal treffen. De cliënt blijkt op zijn kamer te zitten met de deur dicht. In de keuken leunt Mariken tegen het keukenblok en luistert naar het verhaal van de woonbegeleiders. Ze denkt mee over hoe ze op een andere manier met de cliënt om te gaan. Van ‘hij wil niet’ naar ‘kijk hoe je samen met hem een oplossing kan vinden’. Daar kunnen ze wel wat mee. Meteen een goed moment om even bij te kletsen. Hoe het met de begeleiders is, in het huisje, op het terrein. 

Ze blijkt geliefd te zijn bij haar collega’s én cliënten. ‘Hé Mariken, kom je zo ook nog bij ons langs?’, roept een cliënt uit huis 3. Met een ander loopt ze een stukje over het terrein en praat bij over een eerder gebeurd voorval. Ze lijkt ontspannen te wandelen, maar is ondertussen alert op wie op het terrein loopt, welke auto’s er rijden. Regelmatig zwaait ze even naar voorbijgangers.

‘Eigenlijk probeer ik me overbodig te maken’, vertelt Mariken als we weer in haar kantoor zitten: ‘Ik ben er voor de woonbegeleiders en coach ze hoe ze om kunnen gaan met situaties. Ik stimuleer dat het sámen met de cliënt is, in plaats uit machtsverhoudingen te werken. Daardoor hoop ik ook op minder fixaties en afzonderingen.’ 

Ze neemt me mee voor een rondleiding over het terrein, met gelijk de meest spannende ruimtes. Bij incidenten mag een cliënt maximaal 3 keer 10 minuten in de afzonderingsruimte verblijven. Om tot rust te komen als hij ‘hoog in spanning zit’. Ik zie de bolspiegel aan het plafond. Waardoor je de hele ruimte vanaf de deuropening kan zien, voor het geval de cliënt je zou willen aanvallen vanuit de hoek. 

Mariken loopt rustig verder met een grote sleutelbos: ‘hier is de separeer’. Er staat een bed met plastic matrashoes. Daarop ligt een blauw hemd en broek van stevig katoen. Net als in de film. De rillingen lopen over mijn rug. Wat moet dat verschrikkelijk zijn om daar te zitten. Eenzaam en afgesloten door een dikke stalen deur met kijkvenster. Mariken verzekert me dat ze dit nauwelijks nog gebruiken, maar dat het helaas soms nog noodzakelijk is. 

Voor al die momenten dat het gewoon goed gaat met de cliënten zijn er gelukkig allerlei mogelijkheden om zich te vermaken. Afhankelijk van de vrijheden die ze hebben gekregen. Een Cruyff Court en een uitgebreide dagbesteding met onder andere ‘de Snoepjesfabriek’ en een houtbewerkingsruimte, voor al uw bestellingen. 

Dan komen uit alle huizen collega’s aangewandeld. Het is tijd voor een gezamenlijke overdracht. De vraag ‘is het rustig op het terrein?’ zal ik nog vaak horen vandaag. Iedereen wil weten wat er buiten het eigen huisje gebeurt. Hoe die ene cliënt, met een verhoogd risico op inzet van de crisisdienst, nu gaat. Tot nu toe is het inderdaad rustig, concludeert Mariken aan het eind van het overleg. Ze groet iedereen en ziet ze zo weer bij haar ronde langs de huizen.

We starten bij huis 1 en lopen zo alle zes de huizen langs om te vragen hoe het gaat. Dat gaat zo ontspannen in die bosrijke omgeving, dat het bijna voelt als een vakantiepark. Mariken begroet de cliënten, bewondert een nieuwe spin in een terrarium, drinkt koffie met collega’s, geeft ze tips en vertelt dat het inderdaad nog steeds rustig is op het terrein. 

Tot het moment dat we bij het laatste huis zijn. De pieper van Mariken gaat af, buiten horen we piepers en veel geschreeuw. Een incident, daar gaan we. Het is inmiddels donker buiten, ik hoor geschreeuw en gevloek. Binnen de minuut staan er acht collega’s bij het incident. Indrukwekkend!

Mariken loopt op aanraden van een woonbegeleider op één van de twee schreeuwende cliënten af. Ze heeft ruzie met de ander, die nu weer wegloopt en dan weer dreigend terug komt. De begeleiders staan strategisch opgesteld en wachten in stilte af wat er gebeurt. Hoe krijgt Mariken de situatie weer onder controle? Door de vraag te stellen: ‘wat heb je nodig om weer rustig te worden?’. ‘Een rondje lopen. Met jou. 1 op 1’, zegt de cliënt direct. En daar gaan ze. Naast elkaar wandelend het terrein over. 

Ik loop mee met de woonbegeleiders. Daar komt Mariken na een kwartier ook bij. De cliënt is naar haar kamer gegaan. Met de collega’s praat ze na over wat er is gebeurd en laat ze hun verhaal doen. Ondertussen komt een andere collega binnen op zoek naar de verbanddoos. De cliënt is zich gaan snijden in haar arm, om de spanning kwijt te raken. 

Het incident had op iedereen effect. Het is mooi om te zien hoe Mariken snel schakelt tussen daadkrachtig optreden en een luisterend oor bieden. Terug in haar kantoor belt ze alle buitenlocaties af hoe het daar is. Rustig. En belt ze alle huisjes van Het Hietveld weer af. Ze praat iedereen bij over het incident. En stelt de betrokken collega nogmaals gerust: ‘je hebt het goed gedaan’. 

Het is 22.00 uur. Tijd om het terrein over te dragen aan de bewaker. Hopend dat hij morgenochtend kan zeggen: ‘ja, het was vannacht rustig op het terrein’. 

Dit blog is met de grootste zorgvuldigheid geschreven door Eveline Bouwman en ter akkoord voorgelegd aan Mariken Houtzager. Alle genoemde en afgebeelde personen zijn met toestemming. Bij deze wil ik Mariken, haar collega’s en de cliënten van Het Hietveld, nogmaals hartelijk bedanken voor hun gastvrijheid.

Wil je reageren op het verhaal? Laat dan je reactie onderaan de pagina achter, of neem contact op met Eveline.

Project ‘Werkgeluk in de Zorg’

Eveline Bouwman is eigenaar van Factor G, organisatiepsycholoog en werkgelukdeskundige. Ze nam het initiatief voor ‘Werkgeluk in de Zorg’, om met eigen ogen te zien waarom het zo gaaf is te werken in de zorg. Waarvoor al die professionals iedere dag hun bed uit komen en waar zij betekenis uit halen. Haar ervaringen deelt Eveline in blogs. Om te laten zien dat werken in de zorg niet alleen maar gaat over capaciteitsgebrek en rapporteren.

Zo neemt hij nieuwe werknemers altijd mee in een persoonlijke onboarding van 3 weken, waarin hij hen uitlegt met wie ze moeten verbinden, welke trainingen er beschikbaar zijn om te volgen, et cetera. Na drie weken volgt een lunch met iemand uit de directie en mogen ze feedback geven over hun ervaringen, en hoe er dingen bijvoorbeeld beter of anders kunnen. Deze feedback is enorm waardevol, omdat dit de organisatie helpt verbeteren. Bottom-up feedback! Na de drie weken houdt hij met ieder van hen contact en loopt hij regelmatig langs om te vragen hoe het gaat en hen een blijk van waardering te geven. Simpel, maar oh zo effectief. Want sinds zijn komst begin dit jaar is het verloop minimaal. Dit is zijn fulltime baan! Mooi toch?

Veel werknemers voelen zich ongelukkig met de baan die ze nu hebben. Uit onderzoek blijkt dan ook dat de helft (52,7%) van de Nederlandse werknemers liever een andere baan zou willen hebben dan de huidige baan. Het onderzoeksinstituut Gallup constateert dat zelfs 80% van de Nederlandse werknemers niet betrokken is. Werknemers zijn niet blij, maar zijn ook nog eens druk bezig dit te laten merken aan hun directe omgeving.

Volgens Gallup is slechts 9% betrokken en voelt zich trots en gecommitteerd aan hun werk, collega’s en organisatie. De resterende 11% is zelfs niet betrokken met de bedrijfsvoering.

Voorheen konden werkgevers hun medewerkers motiveren en gelukkig maken door middel van bijvoorbeeld goede onderlinge communicatie, een bonus, salarisverhoging of personeelsfeestje. Tegenwoordig is dit voor veel medewerkers niet meer voldoende.

Verklaringen

Dat mensen vaak niet gelukkig zijn met hun huidige baan valt volgens een aantal onderzoekers te verklaren. De reden kan zijn dat deze mensen het werk thuis moeilijk kunnen loslaten en zich minder kunnen ontspannen en genieten van andere dingen in het leven. Daarnaast zijn er ook mensen die dit andersom beleven. Zij kunnen zich op het werk niet goed concentreren door de thuissituatie. Medewerkers die thuis niet piekeren over werk zijn 70% gelukkiger en medewerkers die zich op het werk niet druk maken over de thuissituatie zijn 33% gelukkiger.

Klanttevredenheid vs medewerkerstevredenheid

Daarnaast begint klanttevredenheid bij tevreden medewerkers. Als de medewerkers tevreden zijn, zorgen zij ook voor tevreden klanten. Klinkt heel logisch, toch? Tevreden medewerkers hebben relatief veel energie en drive om een goede service te leveren. Ook hebben tevreden medewerkers voldoende emotionele capaciteiten om inlevingsvermogen, respect en focus te leveren aan de klanten.

Behoeftes van je werknemers

Krijg jij ook de kriebels als je voor iemand iets moet doen en je daarbij verteld wordt hoe je dat moet doen? Voer je dit net zo zorgvuldig uit als wanneer je het zelf gekozen hebt en zelf kan bepalen hoe je het gaat doen?

Van nature hebben mensen de behoefte om zelf te kunnen kiezen wat ze doen en hoe ze dat doen. Medewerkers die gelukkiger zijn, nemen ook vaker de regie op de werkvloer in handen. Het is bewezen dat als een medewerker zelf mag beslissen en bepalen, deze gelukkiger én productiever is. Er kan dus gesteld worden dat geluk samenhangt met autonomie.

Mensen hebben daarnaast ook de behoefte om de gestelde doelen naar een hoger niveau te brengen. Dit komt mede door de persoonlijke drijfveren. Als het hogere doel de medewerkers zingeving en energie geeft en ze zich hiermee verbonden voelen, voelen ze zich ook gelukkiger. Dit leidt vervolgens tot goede resultaten. Primair gaat het vaak niet om een financieel hoger doel, maar om het maken van een verschil voor de mens en samenleving. De betere financiële resultaten komen er vervolgens automatisch achteraan.

Oplossing voor werknemersgeluk

Medewerkers worden onder andere gelukkiger op de werkvloer als binnen de organisatie focus wordt gelegd op de talenten en passie van de medewerkers in plaats van de aangeleerde kwaliteiten. Het verbinden van persoonlijke drijfveren met die van de organisatie werkt motiverend en stimulerend; het hebben van duidelijke gezamenlijke doelen verbindt de werknemers met de organisatie. Deze factoren zijn tegenwoordig belangrijker dan het salaris.

Toch zou niemand een hogere financiële beloning afslaan. Het is echter niet de primaire factor die het geluk van de medewerker beïnvloedt. Tevredenheid en geluk zorgt voor minder ziekteverzuim (23%) en minder ongewenst verloop (51%) onder medewerkers. De werkinstelling van medewerkers die gelukkig en tevreden zijn, zorgt voor meer productiviteit (45%) binnen de organisatie.

Meer informatie over werknemersgeluk

Medewerkers willen, zoals hierboven omschreven, zelf de regie hebben en houden als het gaat om hun ontwikkeling. Het leereffect wordt daarmee nóg krachtiger omdat de medewerker intrinsiek gemotiveerd is om stappen te zetten. Zorg dat je, bijvoorbeeld door middel van een app, inzicht krijgt en actie kan ondernemen op alle levensthema’s, omdat het (werk)geluk van iemand niet alleen wordt bepaald door wat er op de werkvloer gebeurt.

Bron cijfers en onderzoek: Moodindicator ‘Werknemersgeluk: Geluk en tevreden op de werkvloer.’

Download het e-book ‘Winst van werknemersgeluk’. Helemaal gratis aangeboden door onze partner Moodindicator. Zij leveren tevens jaarlijkse en tussentijdse Medewerkers Tevredenheidsonderzoeken (MTO) aan en workshops en training op het gebied van werkgeluk.

Over een Smart, kapdoek en Q-koorts…

De bijna 30 duizend inwoners van het Brabantse Best herkennen de blauwgrijze Smart van wijkverpleegkundige Maria ongetwijfeld direct. Behendig rijdt ze ermee door het dorp, op weg naar haar cliënten. Bewapend met schoudertas, iPad en iPhone, want alle medische hulpmiddelen zijn bij haar cliënten thuis. Er dus genoeg ruimte in de tweepersoonsauto om mij vandaag als passagier mee te nemen.

Ik voel een nieuwsgierige spanning als we om zeven uur ’s ochtends naar het eerste huis rijden. Bij wat voor type bewoners zullen we aanbellen? Komen we alleen in sociale huurwoningen? Mensen die het financieel niet breed hebben? Aan huis gekluisterd zijn?

Tikkende klokken

Veel tijd om erover na te denken heb ik niet, want na een kilometer zijn we al bij het eerste adres in een appartementencomplex voor zelfstandig wonende ouderen. Maria zoekt de codes van het sleutelkastje in haar telefoon en stapt de woning binnen. Ik voel me ongemakkelijk: de bewoonster slaapt nog en weet niets van mijn komst. Stilletjes ga ik aan tafel zitten in de woonkamer, de twee ouderwetse klokken tikken oorverdovend hard in de stilte.

Mevrouw heeft dementie en wordt wakker uit een nachtmerrie. Ik hoor Maria haar helpen terug te komen in de werkelijkheid. Ze stelt gerust, luistert naar haar angstige droom en doet de gordijnen open: ‘Kijk, het is ochtend, het zonnetje schijnt. U droomt niet meer’. Langzaam hoor ik het gesnik ophouden en is er weer ruimte voor een ander onderwerp.

Wondzorg

Ze praten over het bezoek van een jeugdvriendin en een wond die maar niet wil genezen. Als mevrouw haar niet verstaat, schakelt Maria moeiteloos van Standaardnederlands over naar Brabants: ‘Un bietje creme vur op oew erm’.

Terwijl mevrouw naar het toilet gaat, laat Maria me op de iPad een foto van de wond zien: ‘Die foto gaat naar de wondverpleegkundige, voor de beoordeling van het herstel.’ Ze kijkt me betekenisvol aan en ik doe mijn best niet geschrokken te kijken.

Door te werken als wijkverpleegkundige wil Maria zorgen dat mensen die thuis willen blijven wonen, dat ook kunnen blijven doen. ‘Met goede kwaliteit van leven,’ vult ze snel aan. Ze is in haar functie verantwoordelijk voor het voeren van intakes en evaluaties, opstellen van zorgplannen en coördineren van de zorg van mantelzorger en huisarts. Sinds kort vervult ze daarnaast ook de functie van kwaliteitsverpleegkundige: ‘Want ik ben enorm van de kwaliteit,’ verduidelijkt ze.

Rennen en stilstaan

Wie denkt dat al die taken en verantwoordelijkheden zorgen voor een gehaaste Maria, heeft het mis. Ze werkt efficiënt, maar met veel geduld. Ik merk niet eens of ze de tijd wel in de gaten houdt: ‘Jazeker, we waren 50 minuten bij deze eerste cliënt en lopen exact volgens schema. Als ik achter zou lopen op de planning, dan ren ik tussendoor wel. Ik ben namelijk nooit gehaast bij mijn cliënten’.

Kapdoek

We zien deze ochtend acht cliënten. Soms zijn we er maar tien minuten, voor het aantrekken van steunkousen. Soms zijn we er wat langer, zoals bij een dame van 92 jaar. Ze wil nog altijd zoveel mogelijk zelf doen. Dat ze hulp nodig heeft, frustreert haar: ‘Waarom worden mensen zo oud…,’ mompelt ze.

Maria staat geleund tegen de badkamermuur en kijkt hoe mevrouw zich wast met ouderwetse zeep. Af en toe geeft ze een aanwijzing. Ze wil haar cliënten zoveel mogelijk zelf laten doen. Met het kammen van haar haar mag ze helpen. Maar eerst de kapdoek met bloemenprint om haar schouders; zo blijft haar kleding schoon. Ik heb nog nooit een kapdoek gezien, maar vind het wel hip. Wat mevrouw dan weer verbaast.

Terug in de woonkamer werkt Maria het dossier bij aan tafel. Mevrouw gaat graag op de foto en knoopt snel een mooi sjaaltje om haar nek. Het is even nadenken hoe dat ding ook alweer om moet, maar dan krijgt ze de complimenten van Maria. Mevrouw ziet er weer prachtig uit.

Onrecht

Het volgende huis is een ander verhaal. Zowel man als vrouw zijn cliënt van Maria. Ze hebben pech op pech te verwerken. Zij heeft Q-koorts, hij is herstellende van een beroerte. Ze wachten al een jaar op het besluit van de gemeente om de begane grond te mogen uitbouwen met een slaapkamer. Tot die tijd is de woonkamer hun slaapvertrek. Twee bedden in het midden, de bank in de hoek geschoven. In het washok hebben ze een putje gevonden, aangesloten op het riool. Daardoor kan meneer provisorisch douchen met een soort tuinslang.

Maria vertelt me al over de situatie als we naar het huis rijden. Ze is zichtbaar boos op de gemeente: ‘Wat doen ze ze aan hè? Ongelooflijk.’ In het huis gaat ze daadkrachtig aan de slag en helpt meneer onder de douche. Ik praat met mevrouw aan de keukentafel. Ze steekt nog maar een sigaret op. Hun vijf honden snuffelen ondertussen aan me of liggen te slapen op een bed in de woonkamer. Dit is een huishouden die mijn vooroordelen bevestigt, maar ik zie en hoor nu de schrijnende verhalen erachter.

Maria blijft nuchter en doet wat ze kan als wijkverpleegkundige. Ze helpt meneer met aankleden en dient medicatie bij beiden toe. Dankbaar voor de hulp van Maria worden we uiteindelijk uitgezwaaid: ‘Houdoe!’

De afwisseling, dat het achter iedere voordeur weer anders is. Dat vindt Maria zo leuk aan haar werk. Ze weet nooit wat ze zal treffen bij nieuwe aanmeldingen. Een andere zorgvraag, andere karakters. En helaas is de situatie van het echtpaar ook de realiteit.

Pauze

Met de collega’s die ook weer op kantoor zijn, wandelt Maria naar een broodjeszaak. Ze hecht hier waarde aan, zeker door haar functie waarin ze veel alleen op pad moet. Ze is benieuwd hoe het met haar collega’s gaat en praat expres niet al te veel over het werk. Uitrusten, om ook in de middag scherp te blijven.

Kantoorwerk

De afterlunchdip bestrijdt ze met druk kantoorwerk. Ze vult de planning van het team met inzet van flexkrachten. Krijgt een telefoontje van het Catharina Ziekenhuis met een nieuwe zorgvraag, die ze tot haar spijt moet doorverwijzen, ‘omdat we geen ruimte hebben in de avond.’ Ze leest 48 mailtjes, omdat ze gisteren een hei-dag had over verpleegkundig leiderschap.

Haar laatste afspraak vandaag is een tussenevaluatie met een stagiair Verpleegkunde en haar stagedocent van Avans Hogeschool. Drie mensen met hart voor de zorg. Ze hebben het over regiebehoud van cliënten, de steeds complexere zorgvragen en dat ondanks dat je zelfstandig werkt, je collega’s maar één telefoontje van je weg zijn. Ook bij deze stagiair merk ik dat Maria zich op de achtergrond houdt. De stagiair mag haar ervaringen delen, Maria is er als het nodig is. Precies hoe ik haar deze dag heb leren kennen. Een nuchtere, daadkrachtige en empathische vakvrouw.

Als ik vertrek, leest Maria nog even de laatste mailtjes. Haar dienst zit er officieel al op, maar dit moet ook nog even. Zodat ze met een leeg hoofd naar huis kan. Natuurlijk wel in haar Smart.

Dit blog is met de grootste zorgvuldigheid geschreven door Eveline Bouwman en ter akkoord voorgelegd aan Maria Kwint. Alle genoemde en afgebeelde personen zijn met toestemming. Bij deze wil ik Maria, haar collega’s en de cliënten van Archipel Thuis, nogmaals hartelijk bedanken voor hun gastvrijheid.

Wil je reageren op het verhaal? Laat dan je reactie onderaan de pagina achter, of neem contact op met Eveline.

En dan nog dit…

Project ‘Werkgeluk in de Zorg’

Eveline Bouwman is eigenaar van Factor G, organisatiepsycholoog en werkgelukdeskundige. Ze nam het initiatief voor ‘Werkgeluk in de Zorg’, om met eigen ogen te zien waarom het zo gaaf is te werken in de zorg. Waarvoor al die professionals iedere dag hun bed uit komen en waar zij betekenis uit halen. Haar ervaringen deelt Eveline in blogs. Om te laten zien dat werken in de zorg niet alleen maar gaat over capaciteitsgebrek en rapporteren.

Over zelfstandigheid, washandjes en slikproblemen

‘Een scheve mond, verwarde spraak en een verlamde arm zijn de meest voorkomende signalen van een beroerte. Scheve mond, verwarde spraak, verlamde arm. Mond, spraak, arm. Beroerte-alarm! Bel direct 112.’ Dit spotje van de Hartstichting hoorde ik vorig jaar regelmatig op de radio. Het werkte; door de herhaling van de boodschap onthield ik de drie signalen van een beroerte. Ik ging er desondanks vanuit dat ik er niet snel mee te maken zou krijgen. Maar vandaag is het anders. Bianca, zorgregisseur, nodigt me uit om mee te kijken ‘op onze supermooie unit’, waar mensen revalideren na een beroerte.

Zelfstandigheid

Ik leer vandaag de zorg vanuit een ander perspectief kennen. De behandelplannen zijn erop gericht de cliënten het maximale uit de revalidatie te laten halen, zodat ze zo spoedig mogelijk weer zelfstandig thuis kunnen wonen. Niet ontzorgen, maar stimuleren dus. Op weg naar zo groot mogelijk herstel. Bianca zoekt bij de behandelingen die ze uitvoert actief naar het omslagpunt tussen nodige begeleiding en ‘ontzorgen’. Dat is soms streng, erkent ze: ‘maar naderhand zijn de cliënten zo blij en trots dat ze het zelf leren en doen!’

Bianca kent iedere thuissituatie van iedere cliënt tot in detail. De ene cliënt laat ze zelf de kastdeur openen en kleding pakken. De andere reikt ze de hele outfit aan, ‘want thuis legt zijn vrouw ook altijd zijn kleding klaar. Dat hoeft hij hier dus niet te leren.’ Net als de afwas: de een leert een sopje te maken, de ander hoe de vaatwasser wordt gevuld. Net wat ze thuis in de keuken hebben.

Tellen

Op de eerste kamer zien we een vrolijke man. Hij lijkt het leuk te vinden om zoveel mogelijk zelf te proberen. Zijn lach is ontwapenend. Met wat hulp van Bianca lukt het hem te gaan zitten op bed. Ondanks zijn verlamde arm, die hij soms vergeet. Hij moet er steeds weer aan denken om zijn arm op te tillen en te verleggen. Zijn lichaam zit hem in de weg.
Op de rand van zijn bed krijgt hij een oefening van Bianca, volgens het behandelplan op zijn oefenkaart. Hardop tellen tot twintig. Bianca steekt haar vingers op, hij telt mee: ‘1, 2, 3, 4, uhm… 6…’. Na een paar pogingen is het hem gelukt en kijkt hij trots naar Bianca en mij. Hij heeft zin in de dag.

Washandje

Op de gang zet Bianca de pas er flink in; ik kan haar net bijhouden. Op de kamer bij de volgende cliënt heeft Bianca juist weer alle rust en aandacht. Ze schakelt snel tussen efficiëntie op de gang en rust bij de cliënten. Een oudere dame die ervoor kiest zich vandaag aan de wastafel te wassen in plaats van te douchen. Dat doet ze thuis ook regelmatig. De handelingen zijn niet alleen om schoon te worden, maar het is ook therapie. ‘Wat heb ik hier in mijn hand?’, vraagt Bianca aan mevrouw. ‘Een bezem’, reageert ze. ‘Nee, dit is om mee te wassen. Het is een washand.’ Bianca helpt de washand nat te maken en om haar hand te doen. Dat zijn nog lastige handelingen voor haar. ‘Was nu uw gezicht maar, mevrouw. Breng de washand maar naar uw gezicht. Om uw gezicht te wassen. De hand, naar uw gezicht’, herhaalt Bianca. Mevrouw kijkt stil voor zich uit, er gebeurt niets. We moeten wachten tot de hersenen het signaal aan de hand hebben gegeven. Bianca begeleidt de hand wat en zodra die het gezicht raakt, begint mevrouw haar gezicht routineus te wassen. Haar lichaam weet het weer. Ik krijg een trotse knipoog van Bianca en krijg een brok in mijn keel.

Als haar gezicht schoon en droog is, doet Bianca wat bodylotion op de hand van mevrouw: ‘smeer uw arm maar in’. Waarop de hand weer naar het gezicht beweegt. Bianca begeleidt haar voorzichtig naar de arm: ‘nee, de arm. Hier is uw arm. Smeer maar in’. De hersenen bleven hangen op de vorige handeling. Ik kijk er vol verbazing naar. En word vervolgens weer verrast. Want na het insmeren maakt mevrouw de wastafel, zonder instructie, droog met een handdoek: ‘dat zal ze haar hele leven al doen als ze klaar is met wassen. Dan is dit de routine voor haar hersenen. Dat vind ik zo mooi om te zien!’, glundert Bianca.

Hebbes

Ze helpt iedere cliënt actief na te denken door allerlei vragen te stellen: ‘heb je alles?’, ‘ja’ reageert de man die zijn eigen kleding moet pakken. ‘Kijk eens goed. Heb je ook je sokken gepakt?’, ‘eh, nee!’ grinnikt hij. Bianca legt daarop een paar sokken vooraan op de plank, terwijl de man zijn hand probeert te sturen. Zijn lichaam moet weer wennen aan die handeling. Langzaam komt de hand in beweging, draait wat ongecontroleerde cirkels voor de plank en dan: ‘hebbes!’. Ik zie een lach van oor tot oor. Heeft hij maar mooi zelf gedaan.

Kegels

Later die middag zien we die vrolijke meneer weer in de Salon. Bianca geeft hem grote kegels om zijn grove motoriek te trainen. Opstapelen en weer uit elkaar halen. Het gaat hem behoorlijk goed af. Aan tafel zie ik anderen ook bezig met hun therapie. Er liggen zelfs kleine strijkkralen. Daardoor besef ik dat deze optimistische man eigenlijk nog wel een weg te gaan heeft.

De positief stimulerende begeleiding van Bianca doet me bijna vergeten dat deze cliënten tot voor kort een normaal leven leidden. En van het ene op het andere moment werden getroffen door een beroerte. Vaak komen ze vanuit het naastgelegen Beatrixziekenhuis op de unit bij Bianca. Het zorgt voor nauw contact met de afdeling Neurologie. Dat geldt ook voor de samenwerking met de psycholoog, ergotherapeut, fysiotherapeut, diëtist en logopedist. De laatste helpt mensen onder andere bij hun slikproblemen. Slikproblemen blijken een bekend gevolg te zijn na een beroerte. De bordjes waren me al opgevallen op de kamers en in de Salon: ‘geen eten en drinken aanbieden zonder overleg met het zorgpersoneel’.

De rest van de middag vult zich met rapporteren, printerproblemen en natuurlijk het helpen van cliënten waar nodig. Aan het eind van de dienst verzamelt het hele team zich in het kantoortje. Mooie momenten van de dienst worden uitgewisseld, informatie wordt overgedragen aan de volgende dienst. Bianca heeft me niets te veel beloofd. Inderdaad: ze werkt echt op een supermooie unit.

Dit blog is met de grootste zorgvuldigheid geschreven door Eveline Bouwman en ter akkoord voorgelegd aan Bianca van Gameren. Alle genoemde en afgebeelde personen zijn met toestemming. Bij deze wil ik Bianca, haar collega’s en de cliënten van Rivas, nogmaals hartelijk bedanken voor hun gastvrijheid.

Wil je reageren op het verhaal? Laat dan je reactie onderaan de pagina achter, of neem contact op met Eveline.

En dan nog dit…

Beroerte (CVA)

Een beroerte is de verzamelnaam voor een TIA, herseninfarct en hersenbloeding. De medische term is Cerebrovasculair Accident (CVA). Dit betekent letterlijk een ‘ongeluk van de bloedvaten van de hersenen’: er gaat iets mis met de bloedvoorziening naar de hersenen. Hierdoor krijgt een deel van die hersenen te weinig zuurstof. Met het gevolg dat hersencellen in dit gebied kunnen afsterven en hersenfuncties uitvallen. Er zijn in de periode ervoor geen duidelijke waarschuwingssignalen. De drie meest voorkomende signalen zijn: een scheve mond, verwarde spraak of een verlamde arm. Bij een beroerte is een snelle behandeling van levensbelang. Elke dag krijgen in Nederland ongeveer 125 mensen een beroerte. Bijna driekwart van hen is ouder dan 65 jaar.

Project ‘Werkgeluk in de Zorg’

Eveline Bouwman is eigenaar van Factor G, organisatiepsycholoog en werkgelukdeskundige. Ze nam het initiatief voor ‘Werkgeluk in de Zorg’, om met eigen ogen te zien waarom het zo gaaf is te werken in de zorg. Waarvoor al die professionals iedere dag hun bed uit komen en waar zij betekenis uit halen. Haar ervaringen deelt Eveline in blogs. Om te laten zien dat werken in de zorg niet alleen maar gaat over capaciteitsgebrek en rapporteren.

Over de zin van het leven

Terwijl Google Maps me over boerenlandweggetjes stuurt om een megalange file op de A2 te vermijden, kan ik nog niet vermoeden wat voor indrukwekkende dag ik tegemoet rijd. In de auto heb ik vooral met mezelf te doen. Hoe zielig ik ben dat die file er staat en ik nu een paar minuten te laat kom voor mijn afspraak met Hanneke Nijsten, klinisch neuropsycholoog bij Archipel.

Archipel Landrijt is een zorgcentrum dat onder meer gespecialiseerde zorg en behandeling biedt aan mensen met een bijzonder ziektebeeld. Zoals de Ziekte van Huntington. Al na twee uur meelopen met Hanneke, als ik de gevolgen van die ziekte bij haar cliënten heb gezien, durf ik nooit meer te mopperen. Het leven van jonge gezinnen wordt compleet verwoest door de hersenaandoening. In de bloei van je leven geconfronteerd worden met deze progressieve ziekte. Het is hartverscheurend wat ik vandaag zie en hoor over de impact op het leven van deze cliënten, hun partners en kinderen. Maar ook hartverwarmend hoe professioneel, begripvol en bevlogen Hanneke hen begeleidt.

Oh, dat is toch erg…

Vandaag ziet Hanneke twee poliklinische cliënten voor uitslagen van tests en halfjaarlijks voortgangsgesprek. Beide cliënten zijn vrouw en worden begeleid door hun man. Oftewel, ‘de mantelzorger’, aan wie Hanneke ook expliciet aandacht besteedt. Er is veel verdriet door het steeds weer moeten loslaten van zelfstandigheid. En er is veel stress, door de zorg die intensiever wordt naarmate de ziekte vordert. Burn-out ligt op de loer bij de partner. Als hij het mentaal niet meer trekt, zijn de gevolgen voor het gezin groot.

Als moeder van twee jonge kinderen luister ik met een brok in mijn keel naar de cliënt. Ze vertelt met monotone stem dat haar twee pubers boos werden omdat ze de roze broek van haar dochter in de kast van haar zoon had gelegd. Hoe ze dat nu toch kon doen. ‘Dat komt door Huntington. Je kan nog moeilijk twee dingen tegelijk doen. Dat noemen we de complexe aandachtsfunctie, die wordt aangetast door je ziekte,’ zegt Hanneke haar heel duidelijk. Ik zie dat ze in haar uitleg schakelt met het niveau van taalbegrip. Om het voor haar cliënt en haar man beiden duidelijk te maken. ‘Oh, dat is toch erg…’, reageert haar cliënt weer op dezelfde monotone manier.

Ik zie haar man liefdevol naar haar kijken en hij legt ons uit dat de kinderen het moeilijk vinden om te begrijpen dat ze achteruit gaat. Ze doet het niet expres. Voor de pubers is het niet te bevatten dat hun moeder zelfs simpele dingen als de was niet meer kan. ‘Oh, dat is toch erg…’, reageert ze weer. Het is haar enige mogelijkheid om emotie te uiten. Wat mij zo raakt is het verdriet van de kinderen. En de vlakke reactie die de cliënt heeft, als gevolg van haar ziekte. Haar gezin kan niet meer bij haar terecht voor emotionele steun. Ze begrijpt het niet meer en kan zich niet meer inleven. Dit moet verschrikkelijk zijn voor twee pubers die de ruimte zouden moeten hebben om zich lekker af te zetten tegen hun ouders. Niet om te moeten zorgen voor een moeder met een levensbedreigende hersenaandoening.

Hanneke geeft de man van haar cliënt tips hoe hij de kinderen dagelijks kan begeleiden. Ze stelt een afspraak met het gehele gezin voor waarin Hanneke uitleg zal geven over de effecten van de ziekte. Nu en in de nabije toekomst. Het lijkt hem een goed plan en het zal hopelijk zorgen voor meer begrip. Hoe moeilijk ook.

Ik voel bewondering voor de manier waarop Hanneke feilloos schakelt tussen theoretische uitleg over Huntington, het luisteren naar angsten en het vertalen naar praktische handigheden voor in het dagelijks leven. Ze windt er geen doekjes om. Het is wat het is, ze maakt het niet mooier dan het is. Ik zie dat ze er voldoening uit haalt om er voor haar cliënten te kunnen zijn. Op dit moment op hun levenspad.

Aai over de rug

Even later zitten we ontspannen aan de lunch met een aantal collega’s. Nu is het Hanneke die steun nodig heeft. Een geliefde collega heeft verteld een andere baan te hebben gevonden. Een aai over Hannekes rug, elkaar het verhaal laten doen, de jonge collega’s die helpen met het zoeken van oplossingen voor het zomerrooster. De positieve teamsfeer spat ervan af. Ik moet gelijk denken aan de ochtend, tijdens hun intervisie waarin ze gezamenlijk zochten naar oplossingen bij complexe casussen. Ik ben vandaag getuige van een hecht en veerkrachtig team.

Multidisciplinair samenwerken

In de middag staat het MDO, multidisciplinair overleg, op de agenda. Hanneke zit als klinisch neuropsycholoog en oprichter van de polikliniek voor Huntington om tafel met een imposante delegatie aan collega’s. Een specialist ouderengeneeskunde, ergotherapeut, logopedist, verzorgende, fysiotherapeut en diëtist. Dit keer toevallig zonder familie en cliënten.
Als voorzitter van de wetenschapscommissie en als Science Practitioner is Hanneke betrokken bij het verbinden van vragen uit de praktijk aan (wetenschappelijk) onderzoek binnen Archipel. Toevallig sluit er vandaag een onderzoeksstagiaire aan die vertelt over de introductie van een pilot met een innovatieve slaaprobot, die kan helpen kwalitatief beter te slapen.

Vervolgens bespreken ze vier cliënten aan de hand van de behandelplannen. Over en weer wisselen ze informatie uit medicatie, gedragsveranderingen en fysieke beperkingen. Hanneke is scherp, vraagt door en doet voorstellen voor aanpassingen in het zorgplan.

Als het gaat over een cliënt die flink wat kilo’s is afgevallen, vertellen de verzorgende en diëtist dat hij dit op eigen initiatief heeft gedaan. ‘Dan kun je hem een compliment geven voor het resultaat én dat hij proactief is geweest!’, reageert Hanneke enthousiast.

Kansen benutten

Ik ben gedurende de dienst die ik met Hanneke mocht meelopen diep onder de indruk geraakt van deze bescheiden vrouw. Ondanks haar bescheidenheid weet ze dondersgoed wat ze kan. Ze is één van de weinige klinisch neuropsychologen in de ouderenzorg in Nederland en zette in 2012 de polikliniek voor Huntington op, waar ze nu samen met een collega verantwoordelijk voor is.

Deze de zomer start ze met een promotie-onderzoek naar de behandeling van apathie bij mensen met dementie. Een uitstapje van haar expertise Huntington: ‘Ik heb tijdens mijn studie onderzoek gedaan naar apathie en wilde deze kans niet laten liggen. Er is veel aandacht voor agressief gedrag onder die doelgroep. Apathie wordt veel minder opgemerkt, omdat de cliënten natuurlijk rustig zijn en dus eigenlijk gemakkelijk voor de zorg. Dat vind ik vreselijk en ik wil bijdragen aan een praktische en goede oplossing.’

Die uitspraak is kenmerkend voor haar: Hanneke wil geen kansen laten liggen en zet zich met hart en ziel in voor de zin van het leven. Daarmee wordt ze dagelijks geconfronteerd via haar cliënten. Het heeft ook mij geraakt. Het zorgt ervoor dat ik de lange file op de terugweg nauwelijks opmerk. Bij thuiskomst geef ik mijn man en kinderen een extra dikke knuffel.

Dit blog is met de grootste zorgvuldigheid geschreven door Eveline Bouwman en ter akkoord voorgelegd aan Hanneke Nijsten. Alle genoemde en afgebeelde personen zijn met toestemming. Bij deze wil ik Hanneke, haar collega’s en de cliënten van Landrijt, nogmaals hartelijk bedanken voor hun gastvrijheid.

Wil je reageren op het verhaal? Laat dan je reactie onderaan de pagina achter, of neem contact op met Eveline.

En dan nog dit…

Huntington

De Ziekte van Huntington is een erfelijke, progressieve hersenaandoening. Het is een complexe ziekte en zorgt voor onwillekeurige bewegingen, verstandelijke achteruitgang, slikproblemen en zeer slechte spraak. Daarbij ook psychiatrische symptomen zoals dwangmatigheid, psychoses en agressiviteit. Ook ontstaat dementie.
Huntington is erfelijk, met 50% kans van overdracht van ouder op kind. Meestal beginnen de eerste symptomen tussen de 35 en 45 jaar. Met DNA-onderzoek kan de diagnose worden gesteld en dus ook worden vastgesteld of iemand gendrager is.
Er zijn in Nederland 1.200-1.500 mensen met de ziekte van Huntington. Daarnaast zijn er 6.000-9.000 mensen met risico op het krijgen van de ziekte, die nog niet is te genezen of te vertragen. De behandeling is gericht op het verbeteren van de kwaliteit van leven. Na de inzet van thuiszorg en dagbehandeling is voor veel mensen uiteindelijk opname in een verpleeghuis noodzakelijk. Vanaf het moment van de eerste klachten leven mensen met de ziekte van Huntington gemiddeld nog 17 jaar.

Project ‘Werkgeluk in de Zorg’

Eveline Bouwman is eigenaar van Factor G, organisatiepsycholoog en werkgelukdeskundige. Ze nam het initiatief voor ‘Werkgeluk in de Zorg’, om met eigen ogen te zien waarom het zo gaaf is te werken in de zorg. Waarvoor al die professionals iedere dag hun bed uit komen en waar zij betekenis uit halen. Haar ervaringen deelt Eveline in blogs. Om te laten zien dat werken in de zorg niet alleen maar gaat over capaciteitsgebrek en rapporteren.

Praktische aandacht voor het managen van energie zou een effectief onderdeel kunnen vormen van jouw aanpak. Noem het energiemanagement anno nu. En dat is zo gek nog niet, want het is wijzer je energie te managen dan je tijd. En daar ga je heus niet van zweven. Nou, wellicht een beetje, maar je landt op tijd, dat beloof ik je.

In dit blog vertel ik je over het belang en de aanstekelijkheid van positieve energie op de werkvloer en deel ik vijf energieversterkers zodat je méér energie geeft dan je had. En nog mooier, met deze vijf energieversterkers steek je in een oogwenk je hele team aan en de cliënten waarmee je elke dag werkt: gratis en succes gegarandeerd!

Energie is net als zuurstof. Je hebt het hard nodig en meestal is het er gewoon. Hoewel je er constant mee bezig bent, ben je je er meestal niet van bewust hoe belangrijk ademhalen is. Datzelfde geldt voor energie, zonder energie verzet je geen stap. Met positieve energie kun je bergen verzetten. Net als je telefoon is het belangrijk dat je jezelf regelmatig oplaadt zodat je weer vol positieve energie aan de slag kunt. De uitdaging is – misschien heet dat wel leven – om ervoor te zorgen dat je méér energie krijgt dan je geeft.

Positieve energie komt niet zomaar uit de lucht vallen

Positieve energie komt niet zomaar uit de lucht vallen. Maak er bewust werk van: het kost niks en het levert enorm veel op. Ook al is bekend het goede in ons leven meer te waarderen, toch is het niet altijd gemakkelijk om er uiting aan te geven. We schenken vaak meer aandacht aan negatieve emoties en feedback dan aan dingen die naar wens verlopen. Die blijven ook langer plakken: bad is stronger than good.

Het goede voorbeeld geven is geen leeg mantra

Bruisende energie werkt aanstekelijk. Als je jouw teamleden en je cliënten positieve energie geeft, presteer je zelf trouwens ook beter. Daarmee is positieve energie een krachtige tool om tot grootse werkprestaties te komen. Energie werkt enthousiasmerend en motiverend, creëert beweging en geeft de broodnodige veerkracht als het even tegenzit. Bovendien passen positief energieke mensen zich makkelijker aan en zijn ze creatiever. Teamleden met een positieve energieke leidinggevende hebben een beter beeld van zichzelf, zijn tevredener over hun werk en tonen meer betrokkenheid. Dus hoe meer je teamleden floreren, hoe meer je zelf floreert. En hoe meer wij op ons werk floreren, hoe positiever wij overkomen op collega’s en klanten – wat de sfeer van een heel team naar een hoger niveau kan tillen. Zie het als een domino-effect. Het humeur is erg aanstekelijk. Het goede voorbeeld geven is dus bepaald geen leeg mantra.

Hoe zet jij jouw positieve energie in op de werkvloer?

Er zijn sterke aanwijzingen dat onze hersenen allemaal met elkaar verbonden zijn. Meerdere onderzoeken wijzen uit dat we weliswaar ons individuele brein hebben, maar dat ons brein ook deel uitmaakt van een grotere ketting die universeel bewustzijn genoemd wordt (Pillay, 2017). Door onze spiegelneuronen pikken we feilloos de energie van anderen op: we blinken uit in na-apen en doen dat veelal automatisch. Het slechte (of goede) humeur van iemand anders kan zomaar op je overslaan. Of je het nu wilt of niet, je wordt ermee geïnjecteerd of, je zou kunnen zeggen: aangestoken.

5 energieversterkers voor bruisende energie op de werkvloer

Gelukkig kun je elke dag, elke minuut, je energie een boost geven. Kies uit onderstaande energieversterkers wat bij jou past.

Energieversterker 1: durf nieuwsgierig te zijn

Nieuwsgierigheid is het hoofdingrediënt van een leven waarin je op je best bent: het brengt creativiteit, inzicht, wijsheid, ideeën, verrassingen en kennis, zegt klinisch psycholoog Todd Kashdan (2010). Je bent voorgeprogrammeerd om een roes van opwinding te ervaren. Jouw brein smacht naar het nieuwe, ingesteld op nieuwsgierigheid – maar ook op zijn neurale tweeling: bezorgdheid. Wie heeft bij jou vanbinnen de leiding? Een goede manier om nieuwsgierig te zijn is om positieve vragen te stellen.

Vijf vragen om het gesprek bij de koffieautomaat met een teamlid of met een cliënt kleur te geven:

• Op welke situatie ben je bijzonder trots? Wat gebeurde er precies? Wie waren erbij? Hoe heb je een sterk punt van jezelf ingezet? Welke waardering kreeg je?
• Als je naar de toekomst van dit team kijkt, welke mogelijkheden maken jou dan het meest enthousiast?
• Op welke manier kan ik jou nog meer waarderen?
• Wat zie je als jouw eerstvolgende kleine stap naar de beste versie van jezelf? In hoeverre kan ik je daarbij helpen?
• Welke tips heb je voor mij, zodat ik een nog fijnere collega wordt?

Energieversterker 2: ontsteek jouw energiebronnen en zorg ervoor dat je meer energie krijgt dan je geeft

Waar krijg jij energie van? Dat kan van alles zijn. Neem als je wilt eens de tijd om dat op te schrijven. Misschien heb je wel zin om er een tekening van te maken. En hoe laad jij jezelf op? Breng ook eens in beeld wat je energie kost (op je werk). In hoeverre krijg je meer energie dan je geeft?

Energieversterker 3: schep een onweerstaanbaar positieve mini-gewoonte

Mini-gewoontes vormen een praktische route naar succesvolle verandering. Mini-gewoontes zijn laagdrempelig en uitnodigend om te doen. Je hoeft er geen grote inspanningen voor te leveren en je hoeft bijna geen beroep te doen op je wilskracht. Om effect te hebben, kunnen mini-gewoontes gekoppeld worden aan een vaste gewoonte. Met andere woorden: neem een handeling die al onderdeel vormt van het dagelijkse patroon en koppel daar een nieuwe, positieve mini-gewoonte aan. De experimenten met mini-gewoontes geven positieve energie om nog meer te veranderen in het leven en ze versterken het vertrouwen in je eigen kunnen.

Welke positieve mini-gewoonte schep jij?

Energieversterker 4: verras met vriendelijkheid   

Misschien wel de meest onderschatte floreerversterker, maar oh zo prachtig, krachtig en gemakkelijk om te doen. Of je nu een goed of een slecht humeur hebt, jezelf elke dag committeren aan vijf keer vriendelijk zijn, geeft ook je eigen geluk een boost, zo blijkt uit onderzoek van Sonja Lyubomirsky (2004). Vriendelijk zijn maakt je bewuster van wat je doet en bewuster van het effect ervan op jezelf en anderen: je krijgt scherp hoe je je tijd besteedt en waar je aandacht aan schenkt. Vriendelijkheid geeft een gevoel van verbondenheid en een beter zelfbeeld; je krijgt meer grip op je leven. Door vriendelijk te zijn voel je je minder ongemakkelijk bij je eigen problemen en richt je de aandacht op iemand anders waardoor schuldgevoelens afzwakken. En we weten allemaal hoe fijn het is om aan de andere kant te staan van een vriendelijk gebaar.

Wie ga jij vandaag allemaal verrassen met vriendelijkheid en hoe ga je dat doen? Succes!

Nieuwsgierig naar meer bewezen strategieën en floreerversterkers voor je team en jezelf? Wil je weten hoe je meer positieve energie, creativiteit en plezier op de werkvloer brengt? En ben je benieuwd waarom floreren serious business is? Download dan gratis de Enige Echte Praktijkgids voor Floreren.

Wat is er nodig om goed te kunnen anticiperen op de veranderingen in de samenleving waardoor we het functioneren van publieke organisaties kunnen verbeteren? Er zijn overheidsorganisaties die het anders doen en mooie resultaten boeken. Ze zijn succesvol omdat ze invulling geven aan sociale innovatie. Dit leidt tot beter functionerende organisaties, grotere tevredenheid bij burgers en gelukkiger medewerkers. In de interviews met leidinggevenden van zeven organisaties die al langer succesvol invulling geven aan sociale innovatie, is te lezen wat zij anders doen.
Alle mens aan dek geeft vier hefbomen voor vernieuwing van organisaties in de publieke sector: slimmer werken, dynamisch managen, flexibel organiseren, en co-creatie. Hiermee wordt je organisatie wendbaarder en kan deze inspelen op de veranderende vraag in de samenleving. Het boek biedt handvatten voor het verbeteren van de dienstverlening en het functioneren van publieke organisaties, zodat de burger zich als mens weer gezien en geholpen voelt. Een boek dat geschikt is voor bestuurders, leidinggevenden, medewerkers en professionals in publieke organisaties.
In Alle mens aan dek vertellen Marjolijn Grijns en Loubna Zarrou hoe je deze hefbomen toepast en het transformatieproces naar een continu flexibele organisatie leidt. Stel de missie van je organisatie voorop en geef de medewerker de ruimte het goede te doen. Daar wordt niet alleen de medewerker en de burger, maar ook de samenleving als geheel beter van.

BOEK KOPEN

Onze eerste spreker Henny van Lienden, sprak over het boek ‘Waardevolle zorg’ dat hij recent met Hiske Calsbeek uitbracht bij uitgeverij Koninklijke Van Gorcum. Tijdens zijn presentatie legde hij aan de hand van een casus de zogenaamde quadruple aim uit en maakte hij inzichtelijk dat het welzijn van de zorgprofessional, kostenefficiency en kwaliteit van zorg hand in hand gaan.

28 juni staat bij Zorgcommunity in het teken van werkgeluk in de zorg! Tijdens deze middag hoor je de visie van de experts, maar ga je zelf ook actief aan de slag met je eigen vragen en uitdagingen. Spar met elkaar en de experts, en wissel praktische tips uit die je werk makkelijker maken.

Hoe maken we de zorg leuker?

Werkgeluk en bevlogenheid in de zorg zijn cruciale thema’s die nog veel te weinig aandacht krijgen. De sector heeft te maken met reorganisatie na reorganisatie, krappe budgetten, dreigende personeelstekorten en een toegenomen werkdruk. Zorgprofessionals kiezen vaak voor hun vak vanuit bevlogenheid, maar een baan in de zorg vraagt veel van je. Terwijl de kwaliteit van de dienstverlening in de zorg onder een vergrootglas ligt, wordt een van de belangrijkste factoren vaak over het hoofd gezien: hoe zorg je ervoor dat je werk leuk blijft?

// PROGRAMMA

Case 1: Nellieke de Koning – Raad van bestuur van De Bascule.

Case 2: Henrieke van Diermen is senior adviseur P&O van Spirit jeugdhulp. Haar case zal gaan over de bevindingen en uitdagingen naar aanleiding van het interne onderzoek naar bevlogenheid binnen Spirit jeugdhulp.

Case 3: Loubna Zarrou is boardmember van Action for Happiness Nederland, happiness at work professional en auteur van het boek ‘Alle mens aan dek’. Als trendwatcher neemt zij ons mee in de wereld van werkgeluk.

// LOCATIE

Voor deze Meetup zijn we uitgenodigd middenin de zorg, bij De Bascule (voor kinder- en jeugdpsychiatrie) in Duivendrecht.

//POWERED BY

Uitgeverij Koninklijke van Gorcum