Tafelposter

Dit wordt dus geen poster aan de muur, want daar lopen verpleegkundigen te snel langs. Dus we gaan een poster met een 24-uursklok voor op tafel testen, als een onderlegvel waar verpleegkundigen op kunnen krabbelen, hun processen weergeven en hun mening erover uiten. Wat wordt er geregistreerd gedurende een dag en vinden ze het nuttig? Met de opgehaalde kennis kunnen we daarna weer verbeterslagen maken.

We leggen de poster in de koffiekamer, want dan zien ze het zodra ze binnenkomen en kunnen er meteen op schrijven als ze aan tafel zitten. We hebben er kruimels en een dikke koffievlek op gephotoshopt, zodat het begrijpelijk is dat je er gewoon alles op mag zetten. Simpel ontwerp, snel duidelijk wat ermee te doen en vooral weinig tekst, zodat er geen tijd verloren gaat aan lezen.

En wat waren de resultaten?

‘Het is discutabel om verpleegkundigen te betrekken bij werkactiviteiten in hun pauze.’ Mijn collega kijkt me een beetje vreemd aan als ik dit als resultaat benoem. Mijn onderzoek ging toch over het ontwerp van de poster? Wat was dan mijn hypothese/onderzoeksvraag? Als ik sec kijk naar de resultaten met betrekking tot de vormgeving en effecten hiervan bij de posters, dan kan ik daar veel over vertellen. Maar het meest opvallende voor mij was hoe ik blijkbaar verwachtte dat verpleegkundigen in hun pauze weer over de registratielast gingen nadenken. Op het moment dat ze hun rust kunnen nemen, komt de onderzoekster weer ergens mee. Waarom kan dat dan niet tijdens hun werk?

En ik heb daar helaas wel een antwoord op. In de pauze heb ik ze bij elkaar. Meteen interactie met elkaar als ik een vraag stel. Dus eigenlijk een perfect moment om informatie te krijgen. En helaas ben ik niet de enige die dat zo ziet. Snelle cursus? Die wordt ingepland in de lunchpauze, met broodjes. Feedbacksessie met product? Koffiepauze, maar we nemen koeken mee. Instructie? Verzin er maar een pauze bij.

Koffievlek

Hiermee bleek een volgende stap in mijn onderzoek het bedenken hoe we handig feedback kunnen krijgen, zonder de pauze van verpleegkundigen te claimen. Interessant hierbij is hoe de poster bij een verpleegafdeling ’s ochtends verdwenen was uit de koffiekamer. Mijn zoektocht leidde naar de verpleegbalie, waar die nacht iemand zich had uitgeleefd en volop bruikbare feedback op de poster had geschreven.

En andere resultaten met betrekking tot het ontwerp van de poster? Tja, de gephotoshopte koffievlek werkte averechts. Tijdens de eerste pauze was de poster al van de tafel gehaald, want de eerste koffievlek zat er al op.

Onderzoek: Vossebeld DM, Lugt R van der, Schuurmans MJ. Exploring posters as a probing tool to engage nurses in a development process. In: Christer K, Craig C, Wolstenholme D, editors. Proc. 5th Int. Conf. Des. Sheffield; 2018.

Verpleegkundigen kunnen alles kapot krijgen, de verkeerde knoppen indrukken, stekkers verkeerd aansluiten en soms zelfs breken. Ook al is het resultaat misschien in beide situaties een kapot product, de intentie achter het gebruik is wel degelijk anders.

‘If it can be broken, it will be’

Wat is nurseproof? In een boek van Higgs (2014) staat: ‘Nothing is nurse-proof, and if it can be broken, it will be.’ Een uitleg staat in het boek Integrale Productontwikkeling (Buijs, 2005): ‘Medisch personeel gaat over het algemeen slordig om met apparatuur, want de patiënt komt op de eerste plaats.’ Sommige ontwerpers – ik inclusief – vergeten dat de focus van de verpleegkundige niet op hun product ligt, maar op de patiënt die eraan vastzit.

Dus ontwerper, ik heb het over jou, terwijl jij kijkt naar die mooie 3D-tekening op het scherm en geniet van de geometrische vormen van je ontwerp. Word je enthousiast van je ronde 4-pins stekkerontwerp die de machine ingaat? Word je opgewonden van de perfecte verhoudingen van de pijl in reliëf op de stekker, die naar die stip op de machine wijst, zodat het voor iedereen duidelijk is hoe deze aangesloten moet worden?

Mag ik je vertellen waarom dit niet handig is?
Omdat ’s avonds en ‘s nachts, als het technische personeel naar huis is, de batterij begint te protesteren via een melding op het scherm. Dan moet de dienstdoende verpleegkundige zich afvragen waarom dat medische product niet wordt opgeladen, ook al is het aangesloten op het lichtnet. Ze controleert het snoer van stopcontact tot apparaat, terwijl haar patiënt in bed toekijkt en zich afvraagt wat het probleem is met het apparaat dat aan hem gekoppeld is. En na duwen en trekken aan snoeren, terwijl de patiënt geïrriteerd raakt vanwege het late tijdstip, komt ze erachter dat de prachtig vormgegeven pijl op stekker en de punt op het apparaat niet op één lijn liggen. Blijkbaar heeft iemand ongezien de stekker kunnen inpluggen, 90 graden gedraaid. Gewoon omdat dat kan.

En ontwerper, je hebt hierop geanticipeerd in de user interface. De juiste aansluiting geeft een icoontje dat het product is aangesloten op het lichtnet. Dat zag de verpleegkundige ook. Pas toen ze dit wist, was te herleiden dat bij afwezigheid van dit icoon, het product níet aangesloten is. Tot het batterij-icoontje leeg raakt of er een melding komt. Een oplossing moet niet gevonden worden in RTFM*, maar in het ontwerpen voor en mét verpleegkundigen. Misschien vinden verpleegkundigen je producten pas echt mooi, als je ze er nooit over hoort. Dan hoeven ze namelijk geen aandacht te besteden aan het product, maar kan de aandacht naar de patiënt.

*RTFM = Read The Fucking Manual

Buijs, J. A., & Valkenburg, A.C. (2005). Integrale productontwikkeling. Boom Koninklijke Uitgevers.

Higgs, J. (2014). Gezondheid Praktijkrelaties. In Health Practice Relationships (pp. 3-8). SensePublishers.

Imming, H. (2014, 3 3). De i-Valve, nurseproof luchtflowmeter beveiliging. Teruggehaald van MT Integraal: http://www.mtintegraal.nl/artikelen/178/de-i-valve-nurseproof-luchtflowmeter-beveiliging