De eerste weken waren zwaar; alles was nieuw en spannend! Man, ik weet nog hoe ik daar stond met een thermometer in mijn hand. Ik voelde me heel ongemakkelijk. Ik moet dat ding in iemands oor stoppen, dat is toch gek?, dacht ik bij mezelf. Maar ik wilde zo snel mogelijk handelingen kunnen uitvoeren en greep alle kansen aan. Hoe het aan het begin nog wat ongemakkelijk was, voelde ik me later uiterst op mijn gemak bij het doen van de standaard controles. Dat was ook ongeveer het enige waarbij ik me op mijn gemak voelde. ‘Hoe ga ik dat ooit doen? Meerdere patiënten, overzicht houden, al die regeldingen?’ Vol bewondering keek ik naar mijn medestudenten en gediplomeerde collega’s.

Na tien weken had ik het wel gehad met die controlepaal. Was dit wat het ziekenhuis inhield? Ochtendzorg, driemaal daags controles en een heleboel afspraken in goede banen leiden? Ik uitte bij mijn werkbegeleiders dat ik wel wat meer uitdaging wilde. Zij zagen mijn bevlogenheid en hoe ik in die tien weken al vooruit was gegaan en ze vertrouwden me wat meer zelfstandigheid toe. Ik kon meer gaan oefenen met verpleegtechnische handelingen en ze gaven mij de tip om ook af en toe met een patiënt te gaan zitten en eens een praatje met ze te maken. Oei, ik wilde meer uitdaging maar dit is wel spannend. Hoe begin ik zo’n gesprek? Wat als ze helemaal niet op mijn vragen zitten te wachten?

Al snel kwam ik erachter hoe leuk patiënten het vinden om de ins en outs van hun ziektebeeld te vertellen en hoe fijn het kan zijn als je een luisterend oor biedt op momenten dat het even niet zo goed gaat. Langzaam begon ik te begrijpen wat zorg voor mij inhoudt. Ik leerde verder te kijken dan lichamelijke ziektes en ging opzoek naar de behoeften van mijn patiënt. Je leest het goed: mijn patiënt. Ik koos ’s morgens een patiënt en ging proberen een inschatting te maken van de benodigde zorg. Op bed wassen of toch mobiliseren naar de badkamer om op te frissen bij de wastafel? Wat wil de patiënt zelf eigenlijk? Na een leerzame periode heb ik mezelf verbaasd. Meerdere patiënten en overzicht houden. Nu kan ik het ook!  Wat ik ervoor terugkrijg? De waardering van mijn patiënten. En dat maakt mij een gelukkig mens :).

Zit jij ook te twijfelen over een carrièreswitch in de zorg? Ik deel graag mijn enthousiasme en ervaringen dus neem gerust contact op!

Een half jaar geleden werkte ik nog in de ICT, met mijn baan als Interaction Designer had ik het goed voor elkaar. Tweeëntwintig jaar, een eigen huisje, een vast contract en een mooi loon, wat wil je nog meer? Toch miste er voor mij iets, ik kwam vaak vermoeid en chagrijnig thuis. Ik ben gaan nadenken over waar ik mezelf over een aantal jaar zag staan. Meer afwisseling, meer sociaal contact en een betere combi van fysiek en mentaal werk. Kan ik dat met dit werk bereiken? Is dit wel datgene wat bij mij past? Wil ik dit nog wel mijn hele leven doen? Al snel wist ik het antwoord op deze vragen, ik wilde iets anders, ik wilde het ziekenhuis in!

Dat betekende opnieuw studeren, pfoe dat was toch wel even heftig. Vier jaar opnieuw de schoolbanken in. Tevens was er ook nog een hypotheek die betaald moest worden. Dat leek onhaalbaar. De vacature van het UMC Utrecht om in drie jaar mijn HBO-V diploma te halen middels een duale opleiding leek te mooi om waar te zijn. Deze opleiding zou betekenen dat ik na tien weken theorie gelijk parttime aan de slag kon in het ziekenhuis. Eén dag school, drie dagen werken. Zo kon ik mijn studie verkort doen én mijn hypotheek gewoon betalen. Ik hoefde er niet lang over na te denken en heb gelijk gesolliciteerd.

Na een pittig sollicitatietraject, kreeg ik het goede nieuw dat ik was aangenomen. Ik merkte dat veel mensen bewondering hadden voor de keuze die ik maakte. Je vaste baan en mooie loon opgeven om je hart te volgen. Blijkbaar is dat voor veel mensen een grote stap en ik, ik ging die stap maken. Tuurlijk heb ik ook wel even getwijfeld. Kan ik het wel betalen? Wat als ik het toch niet zo leuk vind? Maar tegelijkertijd dacht ik bij mezelf: wat kan er misgaan? Er is altijd een weg terug. Dat ik er op achteruit ga wat betreft loon, daar zit ik totaal niet mee. Ik doe liever veertig jaar iets wat ik leuk vind en dat minder verdient, dan veertig jaar iets waar ik geen energie uit haal. Daarmee kan ik dan ook alleen maar zeggen, volg je hart!

Ps. Inmiddels ben ik al een half jaar actief als leerling-verpleegkundige in het ziekenhuis. Benieuwd naar hoe ik terugkijk op mijn eerste periode? Lees mijn volgende blog!