Dag meneer Bos,

ik heb nooit uw antwoord gelezen en ik wil zeker wel meedenken (zeg ik nu, want het is altijd leuk om mee te denken, al ben ik nog steeds dezelfde mening toegedaan)! Ik lees dit bijna twee jaar later, ha ha, dus wellicht bent u al voorzien en klaar met alles? U vindt mijn gegevens bij het commentaar.

Met vriendelijke groet,

Dilys Derksen

Dag Dilys,

dank voor je uitgebreide reactie. De afgelopen dagen was ik in het buitenland; vandaar mijn late reactie. Werd je al ongeduldig? Ik vind het grappig en fascinerend dat je zegt dat je niet wilt reageren op mijn vraag om mee te denken, maar dat je het toch een beetje doet.

Ik denk dat het de moeite waard is om samen rustig en volhardend te verkennen wat er mogelijk is qua ontmoetingsruimte. Zeker ook als het gaat om mensen met een ernstige verstandelijke beperking, omdat ze anders zo onzichtbaar blijven en het idee blijft bestaan dat je alleen met hen kunt omgaan als je professional bent. Dat resulteert vaak in een zeer eenzijdig (sociaal) leven. Er moet toch meer mogelijk zijn! We doen nu verschillende projectjes en (actie)onderzoekjes, samen met de mensen om wie het gaat, hun ouders en hun zorgverleners om te verkennen en uit te proberen.

Er samen mee bezig zijn, dat is al een eerste stap. Klein, lokaal – niet groots en massaal. Uitgaand van wat er zou moeten gebeuren volgens de mensen zelf en – als die dat niet duidelijk kunnen maken – hun familie/vrienden en zorgverleners. En dan kan het zomaar ook gebeuren dat we gaan proberen om de ontmoetingsruimte te vergroten met iemand met een verstandelijke beperking.

Zeker weten dat je niet een keertje wilt meedenken?

Vriendelijke groet,

Gustaaf

Toen ik vijf jaar geleden mijn ontmoetingssite voor mensen met een verstandelijke beperking opzette (vriendenvoorhetleven.nl), kreeg ik van heel veel mensen te horen dat het niet strookte met het idee dat we een inclusieve samenleving wilden creëren met ons allen.
Ik kan me voorstellen dat het mooi zou zijn als het zou lukken als iedereen door elkaar zou wonen en dat we zomaar omzien naar elkaar, maar inderdaad is de praktijk weerbarstig. Ik ben blij dat ik mijn site toegankelijk heb gemaakt voor alleen mensen met een verstandelijke beperking, dit om te voorkomen dat er anders mensen lid worden van de site die misbruik maken van de mensen met verstandelijke beperking.
Ik las uw artikel en dacht, ah mooi, eindelijk iemand die vindt (onderzocht heeft) dat die inclusie helemaal niet logisch is. Met zo’n uitkomst is het heel hard werken om wel een inclusieve samenleving voor elkaar te krijgen. En ik vind het knap dat u het toch wil proberen. Een ontmoetingsruimte creëren dat is nobel streven. Denkt u niet dat stel dat iedereen een opvoedcursus krijgt, hoe ga je om met voor jou vreemde mensen en wat doet dat met jou enz.,dat er dan nog genoeg mensen zijn die hier niet in mee gaan? Dat mensen van tegenwoordig heel erg egoïstisch en op zichzelf gericht zijn en dus niet in staat om welk ander wezen dan zij toe te laten in hun omgeving? Tenzij het hen weer aanzien geeft trouwens.

Wie ben ik om een reactie te schrijven, dacht ik, want u heeft zelfs een tweede plek behaald met uw proefschrift. Toch denk ik dat bv mensen met een verstandelijke beperking het beste onder hun eigen mensen kunnen blijven, omdat ze zich daarbij het beste voelen, ze elkaar letterlijk en figuurlijk verstaan en ze inderdaad alleen op hun tenen moeten lopen als dat anders wordt.

Dus even dacht ik, waarom reageer ik dan en wil ik misschien meedenken met uw vraag? Nee, toch niet, want ik geloof er niet in. De afstand is te groot.

Maar natuurlijk mag u mij altijd bellen als u vragen hebt.

Met vriendelijke groet Dilys Derksen, Vrienden voor het Leven.

Toen ik vijf jaar geleden mijn ontmoetingssite voor mensen met een verstandelijke beperking opzette (vriendenvoorhetleven.nl), kreeg ik van heel veel mensen te horen dat het niet strookte met het idee dat we een inclusieve samenleving wilden creëren met ons allen.
Ik kan me voorstellen dat het mooi zou zijn als het zou lukken als iedereen door elkaar zou wonen en dat we zomaar omzien naar elkaar, maar inderdaad is de praktijk weerbarstig. Ik ben blij dat ik mijn site toegankelijk heb gemaakt voor alleen mensen met een verstandelijke beperking, dit om te voorkomen dat er anders mensen lid worden van de site die misbruik maken van de mensen met verstandelijke beperking.
Ik las uw artikel en dacht, ah mooi, eindelijk iemand die vindt (onderzocht heeft) dat die inclusie helemaal niet logisch is. Met zo’n uitkomst is het heel hard werken om wel een inclusieve samenleving voor elkaar te krijgen. En ik vind het knap dat u het toch wil proberen. Een ontmoetingsruimte creëren dat is nobel streven. Denkt u niet dat stel dat iedereen een opvoedcursus krijgt, hoe ga je om met voor jou vreemde mensen en wat doet dat met jou enz.,dat er dan nog genoeg mensen zijn die hier niet in mee gaan? Dat mensen van tegenwoordig heel erg egoïstisch en op zichzelf gericht zijn en dus niet in staat om welk ander wezen dan zij toe te laten in hun omgeving? Tenzij het hen weer aanzien geeft trouwens.

Wie ben ik om een reactie te schrijven, dacht ik, want u heeft zelfs een prijs gekregen voor uw proefschrift. Toch denk ik dat bv mensen met een verstandelijke beperking het beste onder hun eigen mensen kunnen blijven, omdat ze zich daarbij het beste voelen, ze elkaar letterlijk en figuurlijk verstaan en ze inderdaad alleen op hun tenen moeten lopen als dat anders wordt.

Dus even dacht ik, waarom reageer ik dan en wil ik misschien meedenken met uw vraag? Nee, toch niet, want ik geloof er niet in. De afstand is te groot.

Maar natuurlijk mag u mij altijd bellen als u vragen hebt.

Met vriendelijke groet Dilys Derksen, Vrienden voor het Leven.