Waarom het werken op de ambulance zo indrukwekkend is
Wat vind je van deze bijdrage?

Wanneer je tegen mensen vertelt dat je op de ambulance of op de spoedeisende hulp werkt, dan krijg je meestal reacties als: ‘dat is zeker erg indrukwekkend’ en ‘dan zul je wel heel veel verschrikkelijke of spannende dingen te zien krijgen’. Mensen denken bij ambulancezorg aan grote ongevallen met meerdere voertuigen, waarbij de ambulanceverpleegkundige ondersteboven hangend allerhande heldhaftige levensreddende handelingen uitvoert. Ik wil niet zeggen dat dit niet gebeurt, maar toch zijn dat niet de casussen die de grootste indruk maken op mij.
De ritten die ik vaak het meest indrukwekkend vind, zijn de B-ritten: de zogenaamde besteld vervoer ritten. Dat klinkt misschien heel vreemd, maar bij deze ritten heb je de tijd voor mensen en hierdoor ruimte voor persoonlijke gesprekken. Vaak zie je dezelfde personen ook vaker, waardoor er automatisch een band ontstaat. En juist die persoonlijke band maakt het meer heftiger. Wanneer je geen persoonlijke band hebt met een slachtoffer, maakt dat het namelijk makkelijker om deze persoon te helpen in acute omstandigheden. De afstand tot de patiënt zorgt voor een afstandelijkheid die functioneel is.
Een van de meest aangrijpende ritten die ik tijdens mijn carrière heb uitgevoerd, was een lange rit van anderhalf uur. Tijdens deze rit moest ik een jonge moeder en haar terminale baby vervoeren van het ene ziekenhuis naar het andere ziekenhuis. Onderweg naar de verpleegkamer waar we moeder en zoon zouden ophalen, vlogen verschillende scenario’s door mijn hoofd.
Ik voelde me met haar verbonden. Wij waren van dezelfde leeftijd, waren allebei voor het eerst ouders en het absurde toeval was dat haar terminaal zieke baby, dezelfde leeftijd had als mijn eigen pasgeboren zoon. Ook bij hem hadden we ook angst en onzekerheden over zijn gezondheid. Moest ik afstand houden, moest ik proberen in een adviserende rol ‘boven’ haar te gaan staan of moest ik alleen luisteren naar vragen die ik ook niet zou kunnen beantwoorden? Luisteren naar vragen die ook door míjn hoofd spookten, omdat ook ik zelf heel wat vragen en angsten had over onze eigen baby. Als ik de onmacht zou toelaten, als ik de mogelijkheid zou accepteren dat ook baby’s dood kunnen gaan, dan zou ik tegelijk accepteren dat ook ons eigen kind zou kunnen overlijden.
Met alle verschillende scenario’s nog in mijn hoofd kwamen we aan bij de verpleegkamer om moeder en zoon op te halen. De onzekerheid in haar ogen zal ik niet snel vergeten. De angst waarin ik me zo herkende. Wat zeg je tegen een moeder die angstvallig elke strohalm probeert aan te pakken en vast te houden om het onvermijdelijke uit de weg te gaan, namelijk dat haar jonge baby komt te overlijden. Wat zeg je tegen een moeder die haar eigen leven wel zou willen geven om dat van haar kind te kunnen redden? Het moederinstinct in zijn meest essentiële, pure en daardoor prachtig en krachtige vorm.
We voerden onderweg een mooi en intiem gesprek. Heel persoonlijk, waarbij zij haar angst, vermoeidheid en onmacht in alle openheid en kwetsbaarheid toonde, een van de mooiste complimenten die je als hulpverlener kunt krijgen. Ik sprak ook over mijn eigen zoon en over mijn eigen angsten. Dat het zou lopen zoals het liep was tussen alle mogelijke scenario’s in mijn hoofd niet opgedoken: zonder enige muren tussen ons in. Zonder enige reserves naar elkaar, als twee vreemden die elkaar vonden in de grootste angst die je als ouder kunt meemaken.
Van deze ervaring heb ik ontzettend veel geleerd. Niet over gesprekstechnieken of medisch handelen, maar over de kracht van openheid en kwetsbaarheid, en over hoe belangrijk het is om als zorgprofessional ook je eigen angsten onder ogen komen. Juist dit soort ritten draag je je leven lang bij je.

Posted by Martien Strik

Mijn passie ligt bij de acute en intensieve zorgen, voor dat ik met de verpleegkundige opleiding ben begonnen, heb ik gewerkt als chauffeur bij de huisartsenpost, Mobiele Intensive Care Unit en ambulancedienst in Nederland. In 2011 ben ik afgestudeerd aan de HBO V opleiding, waarna ik in Nederland als verpleegkundige heb gewerkt op diverse afdeling en functies: o.a. op de spoedeisende hulp, de acute opname afdeling, de afdeling hartbewaking maar ook binnen de evenementen hulpverlening (laatste tijd ook als Adv. Life Support Verpleegkundige). Onlangs ben ik weer terug komen wonen in Nederland (Groningen) Na 2,5 jaar in België gewoond en gewerkt (op de intensive care, de ambulancezorg en de spoedeisende hulp) te hebben. Hier woon ik samen met mijn lieftallige echtgenote en 2 jonge zonen. Momenteel ben ik me aan het richten op de (ALS) evenementenhulpverlening en wil ik me bezig houden met het geven en ontwikkelen van training en scholing voor EHBO-ers en verpleegkundigen binnen de Evenementen hulpverlening. Naast mijn passie voor de acute zorg, beoefen ik al meer dan 12 jaar de Japanse krijgskunsten Aikido en Iaido, hierin heb ik ook meerdere jaren les gegeven.

Helemaal (niet) mee eens of heb je een vraag? Laat een reactie achter: